Зошто не можеме да се поврземе
Човештвото е различно од сите други делови на природата по тоа што ние мора да еволуираме по наша желба. Нашата еволуција е многу помалку физичка во споредба со другите видови, и многу повеќе емотивна, интелектуална и социјална.
Природата ги развива сите други елементи освен човештвото преку инстинкти. Луѓето во голема мера се лишени од нив. Кога ќе се роди животното, веднаш знае каде да најде храна, често може да оди во рок од неколку часа и генерално се однесува како секое друго животно од тој вид. Луѓето, од друга страна, едвај ги движат рацете и нозете кога ќе се родат и остануваат крајно беспомошни со години. Луѓето, за разлика од животните, мораат сами да го стекнат своето знаење преку напорна работа.
Во човечкото општество, исто како човечко доенче, треба да научиме чекор по чекор како да станеме општествени суштества и како да изградиме добро општество за себе. Ние се развиваме преку нашата сопствена желба да ја подобриме нашата ситуација. И ние не се развиваме случајно, туку во јасна насока кон поголема кохезија, поголема грижа еден за друг, поголема взаемна одговорност и на крајот да се сакаме еден co друг.
Но, осаменоста што многумина ја чувствуваат денес не е крајот. Тоа е почеток. Тоа е темнината пред зори. Сега почнуваме да сфаќаме дека мора да трансформираме сè, а пред сè нашите односи. За да направиме промена, треба да чувствуваме дека сегашноста е неподнослива. И ништо не е понеподносливо од осаменоста.
По патот, ќе откриеме дека не само што е подобро да се грижиме еден за друг отколку да се плашиме еден од друг, туку и како функционира целата реалност, но и ние, додека и ние не ја достигнеме таа состојба.
